Madencinin kaderi

Babam birgün elinde küçük, demirden bir adamla geldi eve. Adamın elinde fişe takınca aydınlanan küçük bir fener…
Eskiye, püsküye meraklıdır babam; orda burda gördüğü eski pikapları, radyoları, yağdanlıkları, eski, paslı, sedefli çakı-çakmak benzeri hırdavatları alıp/bulup eve getirir. Annemin aklınaysa hemen nasıl bu eşyayı unutturup bir an evvel çöpe yollayacağı düşer.

Bu eski heykelcik te böyle şeyleri sevdiğini bilen Zonguldaklı bir ahbabının hediyesiydi babama. Sonradan öğrendim ki kömür madenleriyle ünlü Zonguldak’ın, orada çalışan madencilerin simgesiymiş bu demirden mi, kömürden mi anlamadığım eli fenerli, simsiyah ağırca adamcık.

Çocuktum, annem unutturup çöpe atasıya kadar kardeşimi altedip bayağı oynadım o kara demirden adamla. Işıksız odalarda fenerini yakıp parkelerde sürüdüm, kafasıyla ceviz kırdım, kitap okudum cılız ışığında…

- Bırak artık şunu elinden.
- Baba ya, niye kapkara bu adam? Ağzı-gözü, eli-yüzü belli değil,,,
- Madenci ya onlar, yerin metrelerce, yüz metrelerce altına inip kömür çıkarırlar, saatlerce orda kalırlar, elleri-yüzleri kömür tozundan kapkaradır,
- Niçin?
- Ekmek parası için.
- Peki nasıl nefes alırlar o kadar derinde, nasıl sağ çıkarlar oradan, sonra çocukları korkmaz mı ki öyle kapkara bi babadan???
- Çıkarlar evladım. İşleri bitince ellerini yüzlerini yıkayıp, yolda bakkaldan tadelle alıp eve gider çocuklarına sarılırlar, tertemizce sofraya otururlar, hem niye sağ çıkmasınlar?

Büyüdük… Dünyanın bir yüzünün madencininkinden daha kara ve kirli olduğunu bilecek kadar büyüdük. Ocaklardan ölüsü çıkan babaları, sönen ocakları, annelerin, kardeşlerin feryatlarını, tadelle bekleyen çocukların afallamış suratlarını beyaz camlardan ezber edecek kadar sık, kötü zamanlara değdik. Bilendik…
Madencinin ölümünün ‘kader’ olduğu masalına
‘gülecek’ kelime midir? Küfredecek kadar bilendik…
Kadermiş! .….. olup gidin lan!… İnsan emeğinin, insan hayatının zevzek sömürgenleri, yalancı .…….i!
Defolun gidin!!!