Turizm sektöründe pazarlanabilecek bir yer keşfediliyor. Hükümet, sermaye.. Ya da yerel parlak zevat keşfettiriyor. İşte burada tabiat, tarih, zanaat, yemek.. ne ise. Sonra bir pazarlama faaliyeti. Ardından ufak tefek turlar, yan camlarına gölgelik yapıştırılmış arabalarında çocuklu aileler.
Haydi bakalım sıra yerel people da. Anne babadan kalma usullerle yemekler yapılıyor, olmadık reçeller pişiriliyor, organik ön ekli bahçe sebeze meyvesi ara sokakaların kenarına yerleşiyor. Yamru yumru pişmemiş sütten yapılmış peynirler, mis gibi tarhanalar, dometes kuruları, şehre dönüldüğünde ismi unutulan bitki çayları… Ucuz, ucuz..
Önceleri arz talebi fazla fazla karşılıyor.
Derken, turist artıyor..
Söylerken tarhanalar, peynirler yetmez oluyor..
Konuşurken, köylünün gözü, kulağı, ağzı açılıyor..
Anlatırken, sokaklara yayılmış tezgahlara istanbuldan gelmiş yazmalar, poşular, pul biberler yerleşiyor.
Bahsederken, köy kahvaltılarında karper peynir arz-ı endam ediyor. Pahalı, pahalı…
Ne var ne yoksa satıyor yerel parlak zevat.
Talep azgın görünüyor, evler birer ikişer pansiyona çevriliyor. Oteller dikiliyor yıkılan cumbalı evlerin yerine.
Tarhana bitiyor, orman seyreliyor, deniz çöpleniyor.
Ve yerel parlak zevat Ankara’dan gelen işi bilenlerle, yöremizde turizmin geleceği adında bir sempozyum düzenliyor. Eski reçelleri, tarhanaları, yemekleri… yeniden nasıl üretiriz diye bakılıyor. Sempozyumda, turizmin yerelleri tüm varlığıyla metalaştırma süreci olduğu anlatılmıyor.
serapis
sey
bamsibeyrek
enkidu
zeytun
aris
molieredeasiaminor
