Nefesleri hırıltılandı..
Görüntüler silikleşti. Çok eskilereden kokular topluyor zihinleri artık. Siren sesleri caddeleri, sokakları yalıyor. Tüm hatıraları yollara saçılıyor.
Yollar… kaldırımlar. katranla karışmış hatıralardan yapılmış.
Kadınlar, erkekler ve çocuklar.. dokunuyorlar birbirlerine, parmak uçlarında. Herkes niye ağlamaklı.
İnsanın kendini bütünleyemediği bir çağda, kimlikler üzerimizdeki ceketler. Şimdi sirenlerle kutlanıyor kimliklerinin yok oluşu.. devlet sayısallaştırmış onları. Özel sektörde banka kartı numaraları.
Benliklere yanaşma kimlikler soyuluyor, dökülüyor.. Benlikle çok ilgilenilememiş.. vakit olmamış, çok hızlıymış, bir türlü yetişilememiş- “ben senin hayatından gittim oğlum”, sarı odalar yıkıldı peşimden-
Belki başka bişey vardı. Belki başka bişey vardır. Ama bu hiç kimseyi ilgilendirmez. Hiçkimsenin hepsi buraya aitti sadece çünkü.
içimiz acıdı.. burada olmaktan. buradan gitmekten.
Varsa bundan sonrasında zaman.. ve bilerek durulacaksa. Kalpler yaşayacaksa. acıyacak.
Affa gerek yok.. mahkemeleri yıktık yaşarken.
Etiketler:afili
serapis
sey
bamsibeyrek
enkidu
zeytun
aris
molieredeasiaminor
